Αποτελεσματικότερη η ιντερφερόνη Β-1b για τη σκλήρυνση κατά πλάκας

Ουσιαστικές διαφορές παρατηρούνται σε κλινικό επίπεδο, όσον αφορά τα οφέλη των ιντερφερονών που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας(MS) σύμφωνα με τα αποτελέσματα ανεξάρτητης συγκριτικής μελέτης (INCOMIN), που δημοσιεύθηκαν κατά την σύνοδο της Ιταλικής Νευρολογικής Εταιρείας.

Σύμφωνα με τον Καθηγητή Luca Durelli, Προϊστάμενο του Κέντρου για τη Σκλήρυνση κατά Πλάκας, της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Τορίνο και επί κεφαλής της ερευνητικής, υπάρχουν πλέον σαφείς ενδείξεις ότι η υψηλή δοσολογία και η συχνή θεραπεία με Ιντερφερόνη βήτα-1b υπερτερεί έναντι της ακολουθούμενης σήμερα δοσολογίας, που προβλέπει τη χορήγηση Ιντερφερόνης βήτα-1a άπαξ της εβδομάδος.

Η έρευνα που έγινε σε 188 άτομα που έπασχαν από υποτροπιάζουσες μορφές σκλήρυνσης κατά πλάκας κατέστη δυνατή χάρη, στην οικονομική υποστήριξη που εξασφαλίστηκε μέσα από μια σειρά ερευνητικών επιδοτήσεων της Ιταλικής Εταιρείας για τη Σκλήρυνση Κατά Πλάκας και του Ιταλικού Υπουργείου Υγείας. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη έρευνα διεξήχθη χωρίς την υποστήριξη κάποιου Φαρμακευτικού Κλάδου.

Ο πρωτογενής στόχος της μελέτης INCOMIN – ο αριθμός των ασθενών που θα κατάφερναν να μην υποτροπιάσουν – κατέδειξε τα ουσιαστικά προτερήματα της θεραπείας με Ιντερφερόνη βήτα-1b έναντι της Ιντερφερόνης βήτα-1a για διάστημα δύο ετών, καθώς τα κλινικά οφέλη για τους ασθενείς βελτιώνονταν με το χρόνο.

Το ποσοστό των ασθενών που δεν παρουσίασαν υποτροπή μέσα στο κρίσιμο διάστημα των δυο ετών ανήλθε στο 51% για την ομάδα με Ιντερφερόνη βήτα-1b έναντι 35% της ομάδας των ασθενών με Ιντερφερόνη βήτα–1a (Ρ=0.036). Αυτό σημαίνει 42% περισσότερες πιθανότητες για τους ασθενείς υπό Interferon beta-1b να μην υποτροπιάσουν, σε σύγκριση με τους ασθενείς υπό Interferon beta-1a.

Τα οφέλη από τη θεραπεία υπήρξαν ακόμη περισσότερο έκδηλα κατά το δεύτερο έτος της έρευνας, καθώς το 72% των ασθενών με χορήγηση Ιντερφερόνης βήτα-1b δεν παρουσίασαν υποτροπή, έναντι του 49% εκείνων στους οποίους χορηγούταν Ιντερφερόνη βήτα-1a (Ρ=0.001). Κατά συνέπεια, η πιθανότητα των ασθενών με Ιντερφερόνη βήτα -1b να παραμείνουν ελεύθεροι κρίσεων της πάθησης, αυξήθηκε κατά 47%.

Διαβάστε επίσης


Μη χάσετε καμμία δημοσίευση!

Γραφτείτε στο NewsLetter του Care


Τα σχόλιά σας είναι ευπρόσδεκτα